ققنوس

سوم تیر و نوسازی ایرانی

چند روز دیگر دومین سالگرد رویداد سوم تیر است،گرچه تاکنون تحلیلها وتفاسیر مختلفی پیرامون این حادثه صورت پذیرفته است اما به نظر من برای تحلیل و ارزیابی آن نکات جدید قابل کشفی وجود دارد و اصولا پدیده هایی با این وسعت هرچه زمان از آنها عبور کند قابلیت بهتری برای بررسی جامعتر می یابند.

برای بررسی ریشه های رویداد سوم تیر به ناچار باید پیامدهای دو دوره نوسازی در ایران بعد از جنگ تحمیلی بپردازیم که به دوره های سازندگی و اصلاحات معروف و معرفی شده اند.

ایران در دهه ۱۳۷۰تجربه یک دوره نوسازی گسترده مشتمل بر توسعه صنایع بزرگ، احداث زیر ساختها ، افزایش راهها و ارتباطات ، رشد شهرنشینی ، گسترش آموزش های رسمی و بهداشت عمومی ، و رشد وسایل ارتباط جمعی را پشت سر گذاشت اما این موج گسترده نوسازی اساسا تنها به نفع عوامل غربزده در طبقات بالای شهری و مرفهین نوظهور رشد یافته در فضای رانتی تمام شد.

عواملی چون نابرابری های ساختاری ، سرسپردگی به فرهنگ بیگانه در نزد عاملان نوسازی ، بسته نگاهداشتن فضای سیاسی و اطلاع رسانی و فساد مزمن اداری، کشمکش ها وتضادهایی را پدید آورد که منجر به نارضایتی همه بخشهای جامعه از دولت گردید.

اما در دوره دوم این روند نه تنها کند نشد بلکه عملکرد بخش کوچک نوگرا متشکل از نخبگان تحصیل کرده به سبک غربی و انقلابیون سرخورده پشیمان از گذشته شکاف عمیقی را بین آنها و بخشهای سنتی حامی ارزشها و طرز زندگی و رفتارهای اسلامی ایجاد نمود . آنان با اشاعه ارزشهای غربی نظیر فردگرایی افراطی ، آزادیهای پر هرج و مرج و بدون مرز ، ترویج اباحه گری ، ضدیت با مسلمات دینی نه تنها نیروهای سنتی بلکه توده های مردم را بر علیه خود شوراندند تا جاییکه با بروز آشفتگیهای اجتماعی ، فساد اخلاقی و در نتیجه مبادلات و تجارت افسار گسیخته حمایت مردمی جریانات نوسازی را از بین بردند.

اما همه این عوامل برای به روی کارآمدن محمود احمدی نژاد رییس جمهور عدالتخواه و اسلامگرا در سوم تیر ۱۳۸۴ کافی نبود! بلکه دو جریان در موازات یکدیگر در این مسیر به ایفای نقش پرداختند.

۱ـ جریانهای مذهبی

سخن پیرامون فعالیت کنشگران مذهبی در ایران دهه ۷۰ و ۸۰ بسیار گسترده و وسیع است که امیدوارم روزی بتوانم بطور جامع به آن بپردازم اما کوتاه سخن اینکه فعالیت نیروهای مذهبی در این دوران را میتوان به سه دوره تقسیم کرد الف)همراهی ،توجیه وحمایتاز نیروهای نوساز سال ۶۸-۷۲ ب) انتقاد ، نقد گسترده و عمیق نسبت به مبانی نوسازی۷۲-۷۸ ج) تئوری سازی مفهوم سازی و تبیین الگوی نوسازی بومی بر پایه های ایرانی ـ اسلامی

دوره اول)

نیروهای مذهبی این دوره عمدتا از جوانان بازگشته از جنگ تحمیلی و نیروهای سنتی تشکیل می شد این نیروها به دلیلی قادر به تاثیرگذاری گسترده در فضای سیاسی آن دوران نبودند.۱ـ

|+| نوشته شده توسط وحید شاکری در چهارشنبه سی ام خرداد 1386 و ساعت 17:43 |

تازه فهمیدم آوینی چی کشید

جای شما خالی دیشب با رفقا رفته بودیم حوزه هنری تماشای پشت صحنه اخراجی ها را نگاه کنیم قرار بود معززی نیا و عبدالجواد موسوی هم به نقد فیلم بپردازند و مسعود و شریفی نیا هم از فیلم دفاع کنند

بعد از نمایش فیلم حضرات برروی صحنه رفتند و ما فهمیدیم که یک برنامه از پیش تعیین شده برای به لجن کشیدن عوامل فیلم طراحی شده به طوری که افراد خاص منتسب به حوزه هنری با هماهنگی مجری در جای مخصوصی قرار گرفته بودند برنامه داشت روند یکسویه خود را طی میکرد استاد علی معلم سعی در تعدیل فضای داشت که با حضور یکباره علی شاه حاتمی کارگردان منتسب به حوزه هنری پروژه تکمیل شد و ی میکروفن را به دست گرفت و گفت آقای ده نمکی همانموقع که مینوشتی هم حالم ازت بهم میخورد حالا هم حالم ازت بهم میخوره فاشیست! کثافت ریدی حالا آمدی اینجا زر میزنی

خیلی متاسفم که جملات رکیک آقای کارگردان را اینجا تکرار کردم ولی دیدم بخاطر حفظ ادب نباید عمق فاجعه را مخفی کرد . وقتی ایشان اعتراض شدید مردم و اصرار شریفی نیا برای عذرخواهی یا خروج از جلسه را دید باز هم به فحاشیهایش ادامه می داد.

این جماعت ظاهرا بد جوری نگران ادامه رانت خواری جنگی خود هستند و زلزله حضور نسل جدید روایت کننده دفاع مقدس خواب حضرات منقل نشین را پریشان کرده است . اصولا مشکل اینها نه با اخراجی هاست نه با ده نمکی است بلکه تبعاتی است که افراد جریان سازی مثل مسعود وقتی وارد هرحیطه ای میشوند بوجود می آورند

راستی یادمان نرفته که همین آقایان حوزه هنری چه بلایی سر شهید آوینی آوردند !

خدا وکیلی این آقای شریفی نیا خیلی مردتر از بعضی مدعیان است

|+| نوشته شده توسط وحید شاکری در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 و ساعت 13:54 |

بهزیست بنیاد یک تجربه ماندگار

هنوز از تب و تاب انتخابات شوراها نیفتاده بودیم که یک یادداشتی نوشتم و در آن ذکر کردم که صرف جابحایی اشخاص برای اصلاح امور و ایجاد تغییرات مثبت کافی نیست و تا زمانیکه ما نتوانیم ساختارها را با اندیشه عدالتخواهانه عملگرا بازتعریف کنیم اگر همه انتخاباتها را هم ببریم کار به جایی نمیرسد.حالا ما یک تجربه تلخ وشیرین داریم و آن موسسه بهزیست بنیاد است.

در دوران انقلاب و دفاع مقدس یک رویه ای در نظام اجرایی کشور باب شد که هر نهاد خدماتی که برای آن بودجه و امکانات نبود با دادن امتیازات و رانتهایی آنها را به حال خود رها میکردیم. متاسفانه این روند در دوره ریاست جمهوری آقای کد۱۸ تشدید شد، مثلا برای احداث کارخانه کشتی سازی در جنوب اجازه داده شد با ایجاد اسکله های متعدد اقدام به واردات کالا کنند و با درآمد آن کارخانه را احداث کنند یا داستان شهرداریها و فروش تراکم که همه میدانند.

موسسه بهزیست بنیاد هم از این دست قصه ها دارد موسسه ای خیریه که در جهت ایجاد درآمد برای کمک به سازمان بهزیستی برپا شده بود اما در دوران تخریبگران(اصلاح طلبان) شهرستانی (حزب همبستگی) با بدهی ۵ میلیاردی تحویل دولت جدید شد و حالا هم پرونده آن سر از مفاسد اقتصادی و قاچاق کالا در می آید

این ماجرا بار دیگر ثابت کرد که اگر تصور کنیم میشود غول هفت سر مفاسد اقتصادی را با اندک جابجایی افراد از بین برد خوابی تعبیر ناشدنی است چون هیچ ضمانتی برای سالم ماندن اشخاص در یک ساختار آلوده وجود ندارد و این در حالی است که تازه انتخابهای ما صحیح و اصولی باشد نه اینچنین که شد ...

|+| نوشته شده توسط وحید شاکری در پنجشنبه دهم خرداد 1386 و ساعت 11:7 |

business article